Ανδρέα μας… ήταν ΟΛΟΙ εκεί!

Η οικογένεια σου, οι συγγενείς σου, οι φίλοι σου, οι συνεργάτες σου, οι συγχωριανοί σου, η πολιτεία, η Εκκλησία και απλός κόσμος. Άνθρωποι που σε γνώρισαν από κοντά αλλά και άνθρωποι που σε γνώριζαν μέσα από το σπουδαίο έργο και την πορεία σου στη γαστρονομία.

Και μαζί τους, νοερά, ήταν και όλοι εκείνοι που θα ήθελαν να βρίσκονται εκεί αλλά δεν μπορούσαν, γιατί βρίσκονται μακριά. Άνθρωποι που σε αγάπησαν και σε κουβαλούσαν στη σκέψη τους εκείνη τη στιγμή.

Το μεγαλείο σου έφερε στο μικρό χωριό μας τη μεγαλύτερη κοσμοσυρροή που γνώρισε ποτέ, και η εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ αποδείχθηκε πολύ μικρή για να χωρέσει όλους εκείνους που ήθελαν να είναι κοντά σου και να σου πουν το ύστατο χαίρε. Ήταν όμως εκεί για να σε τιμήσουν, να σε αποχαιρετήσουν, να σε ευχαριστήσουν.

Και μέσα σε αυτή τη μεγάλη στιγμή, ακούστηκαν λόγια αγάπης από ανθρώπους που στάθηκαν με δύναμη μπροστά στο μικρόφωνο για να σε αποχαιρετήσουν. Μοιράστηκαν στιγμές που είχαν τη χαρά και την τιμή να ζήσουν δίπλα σου, λόγια καρδιάς που φώτισαν ακόμη περισσότερο το μεγαλείο σου και έδωσαν σε όλους μας την ευκαιρία να σε γνωρίσουμε λίγο βαθύτερα μέσα από τα μάτια τους.

Το χωριό μας, Ανδρέα μας, σε αγκάλιασε ξανά, όπως σε αγκάλιαζε πάντα, με συγκίνηση, με περηφάνεια, με αγάπη. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή της στιγμής έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο κάτι που εμείς γνωρίζαμε από πάντα. Ο άνθρωπος που ήσουν ήταν ακόμη μεγαλύτερος από όσα είχες καταφέρει.

Και κάπως έτσι, σε αποχαιρετήσαμε εκεί όπου όλα ξεκίνησαν, στον τόπο που κουβαλούσες πάντα μέσα σου. Φορώντας για τελευταία φορά τη στολή του σεφ με το αστέρι Michelin, όπως άρμοζε σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στη γαστρονομία και την ανέδειξε πέρα από τα σύνορα της Κύπρου.

«Μες την υπόγεια την ταβέρνα, μες σε καπνούς και σε βρισές, απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα, όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές·εψές, σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια.»

Με αυτό το αγαπημένο σου τραγούδι, το ποίημα του Βάρναλη «Οι Μοιραίοι», που μελοποίησε ο Θεοδωράκης και έντυσε με τη φωνή του ο σπουδαίος Μπιθικώτσης, επέλεξαν οι αγαπημένοι σου να σε αποχαιρετήσουν.

Και εκεί, μέσα σε εκείνους τους στίχους, βρήκαν τον τρόπο να σου πουν όσα δεν χωρούσαν σε λόγια.

Θα σε κρατάμε πάντα εδώ, στη μνήμη μας και στις ιστορίες μας, πάντα περήφανοι για σένα.

Καλό ταξίδι στο φως Ανδρέα μας.

Αιωνία σου η μνήμη.